Deze site wordt vaak bezocht. Als je denkt een goede aanvulling te hebben of je hebt een vraag, mail het ons. Of bezoek het messageboard en voeg je boodschap toe.
We hebben onze kinderen gevraagd eens op te schrijven hoe ze hun opvoeding ervaren hebben. De oudste heeft hieronder zijn verhaal gedaan.
Verhaal van David
Of we iets willen schrijven over onze opvoeding... zoals wij die ervaren hebben. Omdat zoveel dingen al gezegd zijn, wil ik me beperken tot een aantal dingen die ik me nog goed kan herinneren. Sommige daarvan zijn nog wel eens onderwerp van gesprek, voor andere zullen mijn ouders misschien wel erg diep in hun geheugen moeten graven.
Dat het stellen van vragen werd gestimuleerd, mag ondertussen wel duidelijk zijn. Zolang als ik me kan herinneren wilden wij dingen weten en vroegen er naar. En van mijn ouders kregen we altijd antwoord. Zoals Ivo al schreef, andere mensen konden we er gek mee krijgen. Wat ik me bijvoorbeeld nog kan herinneren van het uitstapje met mijn oom en tante naar de haven van Rotterdam:
- Wat zijn die zwarte cirkels met witte stippen en een schroef erin?
- (we hoorden een raar geluid) Wat maakt er zo'n geluid?
- (we zaten in de auto) Hoe lang is een kilometer? Hebben we nu al een kilometer gereden? En nu dan?
Dat van die vragen is nooit opgehouden. Als we elkaar weer zien zijn Ivo en ik gewend om elkaar weer van alles te vertellen dat ons bezig houdt: school, werk, hobby's... We hebben het dan voornamelijk over problemen en hoe we die dan weer gaan oplossen. We leren zo ontzettend veel van elkaar en wat dat betreft ben ik blij dat onze interesses voor een groot deel dicht bij elkaar liggen. Dat kenmerkt denk ik onze relatie de afgelopen jaren: we kunnen uren achtereen met elkaar praten en lachen maar vooral discussiëren.
Het feit dat wij zo nieuwsgierig waren (bleven) is voor mijn ouders niet altijd even leuk geweest. Ik weet nog dat ik met mijn moeder mijn broertje op ging halen van de peuterspeelzaal. Ik vroeg mijn moeder of ik een van de leidsters nog iets mocht vragen. 'Natuurlijk!' was het logische antwoord. Ongetwijfeld was mijn moeder erg nieuwsgierig naar wat ik ging vragen: 'Waarom bent u zo dik?' Ik begreep niet dat mijn moeder niet zo heel blij met mij was. Ik had toch immers eerst gevraagd of ik nog iets mocht vragen? Die dag werd mij duidelijk dat je niet alles aan mensen vraagt.
De vraag aan mijn vader hoe het nou toch kon dat de zon niet uitging en opbrandde kan ik me ook nog goed herinneren. Hij probeerde me zo goed als hij kon antwoord te geven en vertelde me dat de zon zo groot is, dat het nog heel lang duurt voordat hij opgebrand is. Hoe waar! Toen ik alles veel preciezer wilde weten vertelde hij me dat hij dat niet wist, maar dat ik dat wel op kon zoeken in boeken. Jaren later ging ik op de V.U. te Amsterdam natuurkunde studeren met als doel om af te studeren in plasmafysica: het nabootsen van de zon in een laboratorium op aarde. Het is uiteindelijk theoretische natuurkunde geworden, maar goed...
Ook is er op de site te lezen dat mijn ouders ons weinig echt verboden hebben, maar ons hun bezwaren uitlegden en ons vervolgens zelf de keus lieten maken. Niemand is perfect, ook mijn ouders niet, dus ze weken wel eens af van dit pad. Zo kwam op een gegeven moment het skateboard naar Nederland. Voor niet al te veel geld waren er heel kleine modellen te koop: erg smal, net groot genoeg voor kinderen, die er vervolgens weer heel hard afvielen. Maar als het je lukte om te blijven zitten of staan, dan kon je toch mooi het heuveltje af bij de plaatselijke supermarkt. Onze vriendjes hadden zo'n ding, wij mochten er geen. Wij mochten er zelfs niet mee spelen, :-(. Mijn ouders hebben toen denk ik nog een keer bewezen gezien dat als je iets verbiedt, je kinderen het toch (of misschien juist) gaan doen. Ik heb lang staan twijfelen, maar het leek me zo leuk! En dus ging ik ook op een skateboard het heuveltje af. Toen ze daar achter kwamen, werden mijn ouders niet boos, maar legden ze nog een keer heel duidelijk uit wat hun zorgen waren. En wij waren voortaan heel voorzichtig. Er is verder nooit wat gebeurd.
En toen ging ik puberen! Dat wil zeggen... Het zal wel iets met hormonen te maken hebben, maar ook ik had perioden dat ik chagrijnig was. Mijn ouders maakten dan duidelijk dat ze mijn gedrag niet tolereerden en dat maakte mij natuurlijk nog veel bozer. Maar ging ik door, dan kon ik verdwijnen naar mijn kamer. Dat was altijd al zo en was niet veranderd. Ze gingen niet in discussie en dat was maar goed ook. Ik was zo chagrijnig en boos dat elke discussie uit zou lopen op een ruzie. Pas nadat ik afgekoeld was kwam de discussie en gaf ik toe dat er eigenlijk niets was en dat het me speet dat ik zo dwars was. Volgende keren realiseerde ik me steeds eerder dat ik het zelf was die zo vervelend deed; niet de rest van de wereld.
Op deze manier hebben we nooit ruzie gehad, we hebben nooit geschreeuwd en ik zou me zoiets niet eens kunnen voorstellen. Natuurlijk waren (zijn) we wel eens boos op elkaar, maar we praten dat altijd uit. Maar, nu er ruim twintig jaar achter ons ligt, is het ook niet zo moeilijk om begrip te hebben voor elkaars gedrag. Wat me het best door de puberteit heen heeft geholpen is het feit dat het gedrag van mijn ouders nooit veranderde. Ze bleven dezelfde regels hanteren (bijvoorbeeld 'als je je niet kunt gedragen, dan ga je maar naar je kamer') vanaf dat we klein waren. Zo wisten we eigenlijk ook wel dat als we 'puberden', dat wij het zelf waren die dwars lagen.
Ook zijn we heel lang met mijn ouders mee geweest op vakantie, gewoon omdat het gezellig was. Mijn ouders hebben een zeilboot en dat betekent dat je een paar weken op elkaars lip zit. Als je dan niet als gezin je gevoelens goed kunt uiten kan dit tot een hoop ruzie leiden. Dat klinkt misschien een beetje vreemd, maar ik bedoel het ongeveer als volgt:
- 'Is er iets David? Je kijkt niet blij.'
- 'Nee, ik ben chagrijnig.'
- 'Ga dan straks lekker een stuk wandelen of zo.'
En met een redelijk kortaf 'ja, zo terug' ging ik van boord en banjerde wat langs de haven. Iedereen heeft in meer of mindere mate behoefte aan tijd en ruimte voor zichzelf en dit was voor mij een manier. Natuurlijk werkte deze manier alleen maar 's avonds, als we in een haven lagen, ;-). Het punt is dat, doordat we dit ook gewoon tegen elkaar zeiden, we niet boos werden op elkaar. En dus waren we ook niet zo vaak chagrijnig...
Ik laat het hier maar even bij aangezien het al een redelijk verhaal is geworden. Ik hoop dat dit op de een of andere manier bijdraagt aan een hoop gelukkige gezinnen.
David
Ik, Rina, wil daar aan toevoegen dat David (inmiddels 25) sinds begin 2002 de deur uit is en samenwoont met zijn vriendin. De zomer van 2004 willen hij en zijn vriendin met ons mee op vakantie; weer op elkaars lip aan boord van onze zeilboot naar Engeland zeilen..... Wij als ouders behandelen onze 'schoondochter' hetzelfde als onze eigen kinderen. Voor haar gelden dezelfde regels van respect, liefde en eigen verantwoordelijkheid. Wij ervaren het als een geschenk dat ze met ons mee willen. We hebben afspraken gemaakt over hoe we met ieders behoefte aan vrijheid, alleen zijn en samen zijn, kunnen omgaan. We weten nu al: het wordt een fantastische vakantie, waarin we veel van elkaar kunnen leren en bovenal veel plezier zullen hebben om elkaar en met elkaar.
We hebben onze kinderen gevraagd eens op te schrijven hoe ze hun opvoeding ervaren hebben. De oudste heeft hieronder zijn verhaal gedaan.
Ik laat het hier maar even bij aangezien het al een redelijk verhaal is geworden. Ik hoop dat dit op de een of andere manier bijdraagt aan een hoop gelukkige gezinnen.
